| تبليغات | X |
|
پيش از اين ها فكر مي كردم خدا
خانه اي دارد كنار ابرها مثل قصر پادشاه قصه ها خشتي از الماس و خشتي از طلا پايه هاي برجش از عاج و بلور بر سر تختي نشسته با غرور ماه برق كوچكي از تاج او هر ستاره پولكي از تاج او اطلس پيراهن او آسمان نقش روي دامن او كهكشان رعد وبرق شب طنين خنده اش سيل و طوفان نعره ي توفنده اش دكمه ي پيراهن او آفتاب برق تير او خنجر او ماهتاب هيچ كس از جاي او آگاه نيست هيچ كس را در حضورش راه نيست پيش از اين ها خاطرم دلگير بود از خدا در ذهنم اين تصوير بود آن خدا بي رحم بود و خشمگين خانه اش در آسمان دور از زمين بود اما در ميان ما نبود مهربان و ساده و زيبا نبود در دل او دوستي جايي نداشت مهرباني هيچ معنايي نداشت هر چه مي پرسيدم از خود از خدا از زمين از آسمان از ابرها زود مي گفتند : اين كار خداست پرس وجو از كار او كاري خطاست هر چه مي پرسي جوابش آتش است آب اگر خوردي عذابش آتش است تا ببندي چشم/ كورت مي كند تا شدي نزديك/ دورت مي كند كج نهادي پاي/ لنگت مي كند تا خطا كردي/ عذابت مي كند در ميان آتش آبت مي كند با همين قصه دلم مشغول بود خوابهايم/خواب ديو و غول بود خواب مي ديدم كه غرق آتشم در دهان شعله هاي سر كشم در دهان اژدهايي خشمگين بر سر باران گرز آتشم محو مي شد نعره هايم بي صدا در طنين خنده خشم خدا نيت من در نماز و در دعا ترس بود و وحشت از خشم خدا هر چه مي كردم همه از ترس بود مثل از بر كردن يك درس بود مثل تمرين حساب و هندسه مثل تنبيه مدير مدرسه تلخ/ مثل خنده ي بي حوصله سخت/ مثل حل صدها مسئله مثل تكليف رياضي سخت بود مثل صرف فعل ماضي سخت بود تا كه يك شب دست در دست پدر راه افتادم به قصد يك سفر در ميان راه در يك روستا خانه اي ديدم خوب و آشنا زود پرسيدم پدر اينجا كجاست؟ گفت : اينجا خانه ي خوب خداست گفت : اينجا مي شود يك لحظه ماند گوشه اي خلوت نمازي ساده خواند با وضويي دست و رويي تازه كرد با دل خود گفت و گويي تازه كرد گفتمش : پس آن خداي خشمگين خانه اش اينجاست ؟اينجا در زمين؟ گفت : آري خانه ي او بي ريا ست فرش هايش از گليم و بوريا ست مهربان و ساده و بي كينه ست مثل نوري در دل آينه است عادت او نيست خشم و دشمني نام او نور و. نشانش روشني خشم نامي از نشاني هاي اوست حالتي از مهرباني هاي اوست قهر او از آشتي شيرين تر است مثل قهر مهربان مادر است دوستي را دوست معني مي دهد قهر ما با دوست معني مي دهد هيچ كس با دشمن خود قهر نيست قهري او هم نشان دوستي ست تازه فهميدم خدايم اين خداست اين خداي مهربان و آشناست دوستي از من به من نزديك تر از رگ گردن به من نزديك تر آن خداي پيش از اين را باد برد نام او را هم دلم از ياد برد آن خدا مثل خيال و خواب بود چون حبابي نقش روي آب بود مي توانم بعد از اين با اين خدا دوست باشم دوستي پاك و بي ريا مي توان با اين خدا پرواز كرد سفره ي دل را برايش باز كرد مي توان درباره ي گل حرف زد صاف و ساده مثل بلبل حرف زد چكه چكه مثل باران راز گفت با دو قطره صد هزاران راز گفت مي توان با او صميمي حرف زد مثل ياران قديمي حرف زد مي توان تصنيفي از پرواز خواند با الفباي سكوت آواز خواند مي توان مثل علف ها حرف زد لا زباني بي الفبا حرف زد مي توان درباره ي هر چيز حرف زد مي توان شعري خيال انگيز گفت مثل اين شعر روان و آشنا پيش از اين ها فكرمي كردم خدا ................. ( زنده ياد قيصر ا مين پور)
ای تمام قصه ی شیرین این تو خیالت میرود یاد تو از یادم من همیشه عاشقت بوده و خواهم بود ای فدای تو غمین جان پریشانم من به اسم تو عزیزم یک شبی دارم یک شبی که در دل آن دوستت دارم آن شب است و من به اوج آن تو را دارم در دل شب روی عکست بوسه میکارم گرچه شعر من کنون صوتیست بیهوده لیک دور از تو مرا دل نیست آسوده بر دلم گفتم نگیرد او سراغت را داد از دل باز بر درد تو افزوده آخرش تو هیچ گفتی آن خطایم را؟! آن خطایی را که رفتی از کنارم را؟! بی تامل تو زدی آتش بهار آرزویم را کاش میگفتی تو قبلا آن خطایم را تو زدی آتش اگرچه از تو برپا بود از خیالت در نهانش عشق،دریا بود از همه بیگانگی ها دل تورا می خواست دل زدی آتش و چشمم در تماشا بود هر جفا کردی خریدم بر دل و جانم تو نگفتی بعد تو من خسته می مانم حال تنهایم غمینم مست و طوفانم باز آ و باش بر این درد درمانم
دلم تنگ است غمگینم.غم نادیدن تو مثل یک مرگ سرد سرد است.نمی دانم چگونه بایدم تا با تو پیوندم.نمی دانم چگونه پا به پیش قلب بگزارم.اگر فردا تو را بینم برایت شعر می گویم.برایت می نویسم من وصال یار می جویم.چه غمگینم چه دلتنگم.چه خسته پیر و پردردم.برایت می نویسم امشب از آوای حسرتها از خروش یاس پرپرها.برایت می نویسم من ز طوفان دل تنها.برایت قصه می گویم.مرا دریاب و این دل را.برایت می نویسم قصه هایم از تو رنگین است.و امشب را که دورم سینه ام پر درد و غمگین است.برایت می نویسم که سکوت یاد سنگینت نشسته در کران عشق پر شور و دل انگیزت.بیا بگشای قفل این سکوتت را بگو بر من که با من می شوی هم عهد و هم خویت.دگر هزیان من کوتاهگردد.آشنای دل بیاور آخر از آتش دلم منزل.بیاور کاین دلم دیگر ندارد آتش تو را می خواهدت باشی برایش عاشقی بی دل
|
About
دوست دارم بار ديگر
Home
|
در آن شبی که تو رفتی به آرزو گردی
